بالا بلندتر از هر بلند بالایی

Wishes

roya66813 — Sat, 14 Jun 2008 15:35:20 GMT

آرزوهایی که حرام شدند

جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکند

به لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم

لستر هم با زرنگی آرزو کرد

دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد

بعد با هر کدام از این سه آرزو

سه آرزوی دیگر آرزو کرد

آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی

بعد با هر کدام از این دوازده آرزو

سه آرزوی دیگر خواست

که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا...

به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد

برای خواستن یه آرزوی دیگر

تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به...

۵ میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو

بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن

جست و خیز کردن و آواز خواندن

و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر

بیشتر و بیشتر

در حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند

عشق می ورزیدند و محبت میکردند

لستر وسط آرزوهایش نشست

آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا

و نشست به شمردنشان تا ......

پیر شد

و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود

و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند

آرزوهایش را شمردند

حتی یکی از آنها هم گم نشده بود

همشان نو بودند و برق میزدند

بفرمائید چند تا بردارید

به یاد لستر هم باشید

که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش ها

همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!!

شل سیلور استاین

من جعلي ام !

roya66813 — Tue, 27 May 2008 17:35:07 GMT

در اين مصاحبه لئونارد کوهن تفاوت ميان ترانه سرايي و شعر را بيان مي کند و توضيح مي دهد که چرا در ميان هزاران ترانه سرا که مايلند شاعر خطابشان کنيم حتي يکي شان هم شاعر واقعي نيست. جناب آقاي لئونارد کوهن يکي از آن هنرمنداني است که نيازي به معرفي بيشتر در کشور ما ندارد. تقريبا همه کساني که موسيقي گوش مي دهند; چه آنها که طرفدار گروه هاي جديد و پر سروصدا هستند و چه آنها که به بزرگان دهه هاي شصت و هفتاد عشق مي ورزند، بالاخره يک دوره کوتاه هم که شده آثار لئونارد کوهن را دوره کرده اند. بنابراين مستقيم برويم سر اصل مطلب و مصاحبه اي که درباره موسيقي و شاعري به تازگي با او توسط جفري بران انجام گرفته است.

شايد لئونارد کوهن نمي تواند مانند يک فرشته آواز بخواند، ولي خودش بهتر از هرکس مي داند که چطور طي چندين دهه نوشته ها و ترانه هايش دست به دست گشته و چطور اکثر خوانندگان معروف جهان مايلند آثارش را اجرا کنند.
اگر بدانم که ترانه هاي خوبم دقيقا از کجا آمده اند بيشتر به آنجا سر مي زنم.
تو واقعا خودت را شاعر نمي داني، چطور مي شود فرق شعر و ترانه را در آثار تو تشخيص داد؟
من هرگز خودم را شاعر معرفي نکرده ام و مايل نيستم کسي اين کار را بکند. صادقانه بگويم به نظر من کلمه شعر کلمه اي ساختگي است که عده اي منتقد ابله در طول تاريخ به نوعي خاص از نويسندگي اطلاق کرده اند. پس اگر خودت را شاعر بداني، وارد منطقه خطر شدي. اين کلمه اي است که ديگران مي توانند در مورد نوشته هاي تو به کار ببرند و مسئوليتش را نيز به عهده بگيرند.
پس کاري که تو مي کني چيست؟
من چيزي را مي بينم يا خبري را مي خوانم، بعد با آن همذات پنداري مي کنم و مايلم با کلمات تصويرش کنم. قالب ها برايم مهم نيست و آن چه که مي نويسم مي تواند تحت عنوان ترانه، نثر يا شعر قرار بگيرد. اگر ديگران بخواهند عنوان برايش انتخاب کنند، شخصا به اين گونه نوشتن تصويرگري با کلمات مي گويم.
يک جور ديگر سوالم را مي پرسم، اگر نوشته هاي تو شعر نيست، نوشته هاي چه کساني را مي تواني با آثار خودت مقايسه کني و در واقع در دسته کدام سري از اديبان قرار داري.
من دقيقا مي دانم در کدام کاتاگوري جا مي گيرم. من کنار دانته، شکسپير، کينگ ديويد و هومر قرار دارم، مي دانم که ذهنيتم با آنها مشترک است.
در کتاب آخري که منتشر کردي، قطعه عجيبي داشتي با عنوان «هزار». مي شود آن را دوباره بخواني.

ميان هزاران نفر، هزار کس که مايلند شاعر خطابشان کنيم، شايد يکي يا دو نفر به راستي شاعرند. باقي جعلي اند و توخالي، مي چرخند دور خودشان و دور ديگران و تلاش مي کنند واقعي به نظر برسند. نيازي نيست که بگويم، من يکي از آن جعلي ها هستم که مثل باقي تلاش مي کنم واقعي فرضم کنيد.
تو جعلي هستي؟!
بله!!
و شکسپير و دانته؟
من جعلي ام و در کنار آنها قرار مي گيرم!!
تفاوت شعر و ترانه از نظر تو چيست؟
شاعري تجربه اي بسيار شخصي است و در زمان و مکاني مشخص اتفاق مي افتد. شعر نيازي به انرژي بيروني ندارد و لازم نيست ديگران را به حرکت درآورد. شعر بايد در عمق خود معني پيدا کند. در حالي که ترانه بايد تکان دهنده و به حرکت درآورنده باشد. حتي اگر معناي خاصي ندارد، ترانه براي اين طراحي شده که تاثير آني بگذارد و حرکت هاي مشخصي را در ميان همه ايجاد کند. در حالي که شعر آن قدر شخصي است که مي تواند روي هر شخصي تاثيري کاملا متفاوت داشته باشد.
جالب است ، چيزي که ما به عنوان شعر مي شناسيم، تقريبا برابر با هماني است که با موسيقي ارتباط دارد. ولي تو تعريف ديگري داري؟
ابدا، شعر هم مي تواند وابسته به موسيقي باشد. فقط تمپوي آن با ترانه متفاوت است و حالتي که در شنونده ايجاد مي کند با ترانه فرق دارد.
تو بعضي اوقات اول اشعارت را چاپ مي کني و بعد آنها را مي خواني. اين قطعات شعرند که به ترانه بدل مي شوند يا برعکس؟
برخي قطعات روي صحنه نيز زنده مي مانند، يعني ترانه مي شوند. من با دقت آنها را جدا مي کنم، قطعاتي که باز هم به تعريف تو شعرند، نه ترانه.

يکي از چيزهايي که در اشعار تو به وضوح قابل رويت است، آميزش روح با احساس يا به عبارت بهتر بدن با روح است.
بله دقيقا، ما به عنوان انسان هر دو را داريم!
بله داريم ولي...
ما همه عمر از يکي فرار مي کنيم و به ديگري پناه مي بريم چون اين بيماري لاعلاج يعني پيري از لحظه اي که به دنيا مي آييم پشت سرمان حرکت مي کند و ما سنگيني سايه اش را هميشه حس مي کنيم.
آيا اين حرف تو نشانگر اين نيست که احساس پيري مي کني؟ تو اکنون هفتاد و يک ساله هستي؟
بله دقيقا، من واقعا احساس پيري مي کنم.
تمام نوشته هاي تو به نوعي اتوبيوگرافي هستند. آيا اين شيوه نگارش منصفانه است؟
بله منصفانه است. اتوبيوگرافي سخت ترين شيوه نويسندگي است، چون بيشترين ميزان تخيل را مي طلبد! شايد تعجب کني ولي براي نوشتن درباره ديگران نيازي به تخيل قوي نيست; به سادگي به آنها نگاه کن و بنويس. ولي وقتي درباره خودت مي نويسي بايد از قواي ذهني ويژه اي بهره جويي کني.
تو يک شعر استثنايي داري به نام ماموريت، مي شود بخشي از آن را براي ما بخواني.
با کمال ميل.
من کار کرده ام در هنگام کار
من خواب کرده ام در هنگام خواب
و من ديگر مرده ام در هنگام مرگ
پس نمي توانم ترک کنم
ترک کنم هر آن چه را که لازم دارم
و هر آن چه را که سرريز است
...

بر گرفته از مجله 40 چراغ ، شماره 227

براي ...

roya66813 — Fri, 09 May 2008 17:28:18 GMT

هميشه توي زندگي از يك چيز ترس داشت ، تنهايي .
بچه ها از تاريكي مي ترسيدند و اون از تنهايي مي ترسيد . عروسك هايي داشت كه توي دنياي خودش برايش همدم بودند . عاشق اين دوستان بي جان مهربان بود كه برايش مثل دوستي با وفا بودند . هميشه توي تصورش آنها را آدم هاي دنياي بزرگ تر خود مي ديد .
و حالا ...
و حالا هم تنها دوستان با وفا و مهربانش همان عروسك هايي است كه زمان بچگي برايش تداعي مي كنند .

چنان دلگيرم از دنيا، که خود را هم نمي خواهم
به اين زخم دل خونين دگر مرهم نمي خواهم
همه نامهربانانند دراين دنياي پرتذوير
چنين شد حاصل عمرم...که جز مرگم نمي خواهم

من آن خاموش خاموشم ، که با شادي نمي جوشم
ندارم هيچ گناهي جز که از تو چشم نمي پوشم
تو غم در شکل آوازي ، شکوهه اوج پروازي
نداري هيچ گناهي جز که بر من دل نمي بازي

پي نوشت : آدما بعضي وقت ها براي كم كردن بار گناهان شون به انجام آن اعتراف مي كنند ولي مگه مي شه با حرف عمل رو توجيه كرد ؟؟!!

تقديم به ...

roya66813 — Fri, 02 May 2008 16:49:18 GMT

عصر جمعه بود . هوا به شدت دم داشت . كنار پنجره رفت ، فكر كرد صدايي شنيده . چند روزي بود كه صداهايي مي شنيد ، مخصوصا صداي زنگ موبايل . شايد به خاطر تنهايي بود ، شايدم انتظار . توي كوچه پرنده پر نمي زد .
سعي كرد فكرش را به چيز ديگري متمركز كند . مثلا .... مثلا اينكه فردا چه كارهايي بايد بكند ولي نمي شد ...
فقط به دريا فكر مي كرد ... به رنگ آبي خيره كننده اش ... فقط يك بار به دريا رفته بود ... وقتي كوچك بود و به نظرش خيلي آرامش بخش مي آمد ولي ... الآن برايش يك دشمن ... يك رقيب به حساب مي آمد ...
دوباره صداي موبايل ...
بر مي گردد ... صفحه ي كوچك مستطيلي شكلش سياه است ... مثل شب ... مثل اقكارش ...
احساس خلا مي كرد ... شايد به خاطر تنهايي بود ... ولي او كه هميشه تنها بود .
شايدم ...
شايدم يك دلتنگي ...
توي كله اش صداي موج دريا پيچيد ... پيچيد و پيچيد ...
دستهايش را روي گوش هايش گذاشت و با صداي بلند فرياد زد :
برگرد ... برگرد ...
چه كسي بايد بر مي گشت ؟؟؟
توي اين دنيا كسي برايش نمانده بود ...

شش روز عاشقانه

roya66813 — Wed, 26 Mar 2008 07:50:57 GMT

سايه ش رو بالا سرش حس مي كرد . فقط يه سايه ! انگار نه انگار كه همين چند روز پيش با هم بودن ! فكر نمي كرد بتونه به اين زودي عاشق بشه و چه خوب شد كه عاشق شد و از تنهايي در اومد . چند روز بود كه عاشق شده بود ؟ يك ... دو ... سه ... آهان ... شش روز بود . شش روز عاشقانه !
چقدر با هم خوب بودن . هميشه همه چيز رو با هم نصف مي كردن حتي اكسيژن رو . دنيا شون به اندازه ي يه تنگ بود .
بعد ... بعد يه روز از خواب كه بلند شد ديد كه رفته اون بالا !! هرچي صداش كرد جواب نداد . فكر كرد ... فكر كرد ، آخه چه كار اشتباهي كرده بود كه باعث رنجش ش شده .
هيچي يادش نيومد !
داد زد : بيا پايين ، نا سلامتي ما عاشق هم هستيم ... اون بالا سرده ... اكسيژن كمه ... اين پايين هوا تميز تره ، آب زلال تره ...
جواب نداد ...

ماهي خبر نداشت كه اون ديگه به اكسيژن احتياج نداره ...

dear modi

roya66813 — Sat, 15 Mar 2008 08:19:18 GMT

When I know your soul

I'll paint your eyes

فروغ ، آغاز و پايان شعر ...

roya66813 — Fri, 15 Feb 2008 17:11:18 GMT

براي فروغ كه عاشقانه زيست و عاشقانه رفت ....

وقتی بهار آمد عاشق شدم

تابستان ، حرم عشق را با گرمای ش پیوند دادم

در پاییز از شوق عشق اشک ریختم

و زمستان

زمستان از عشق بی زار شدم

این است رمز فصل ها

و گذر عمر ......

و تنها خاطره است

خاطره

که باقی می ماند

عشق بو داده

roya66813 — Sun, 10 Feb 2008 19:43:59 GMT

شکفتن لحظه ی عشق را

مثل یک ذرت بو داده

دوست دارم

لحظه ای

که حرارت آن را

به شکفتن و جوشش

وا می دارد

حرارتی که

حکم اجبار در آن جریان دارد

و شکفتن ....

و شکفتن مولود این حکم است

و لحظه ای بعد

سکوت و سردی ست

که فضا را پر کرده است ......

و باز مرا سلینجر با نوشته هایش مبهوت کرد ....

roya66813 — Fri, 25 Jan 2008 11:14:18 GMT

اگر ما به گذشته برگردیم ، اگر مردای آلمانی به گذشته برگردن ، اگر مردای بریتانیایی برگردن و اگر ژاپنی ها و فرانسوی ها و تمام مردای دیگه برگردن ، یعنی با تمام گفته ها ، نوشته ها ، نقاشی ها ، فیلم ها ، سوسک ها ، سنگرهای تک نفره و خونه مون به گذشته برگردیم ، نسل بعدی همیشه محکومند که گرفتار هیتلرای آینده بشن . این جوری هیچ وقت پسرا از جنگ متنفر نمی شن و عکسای سربازا رو توی کتابای تاریخ نشون نمی دن و به اونا نمی خندن . اگر پسرای آلمانی یاد گرفته بودن که از خشونت متنفر باشن ، هیتلر مجبور بود بره برای خودش ژاکتشو ببافه .....

قسمتی از داستان « آخرین روز از آخرین مرخصی »

این متن رو از پشت جلد کتاب برداشتم . یکی از بهترین قسمت های کتاب جدید نویسنده مورد علاقه ام « جی دی سلینجر » هستش .

دوباره یکی از کتاب های سلینجر به فارسی ترجمه شد که با این که کتاب کم قطری هستش ، با خوندن ش روزها در مورد داستان هاش فکر می کنی و در این که کدوم داستان ش از همه بهتره با خودت کلنجار می ری چون همه داستان هاش محشره .

این نویسنده ی پر آوازه که همیشه از روزنامه نگاران و جامعه به دور بوده با کتاب « ناطور دشت » در ایران شناخته شد .( یک پست در مورد این کتاب نوشتم ، اگه خواستید برید بخونید ) با کتاب های دیگر محبوبیت ش را در بین کتاب خوانان ایرانی ثتبیت کرد . آخرین کتاب او همان طور که از اسم ش پیدا ست ، خاطراتی پراکنده از سرباز جنگ جهانی دوم است .

پیشنهاد می کنم بخونیدش .

راستی یادم رفت بگم ، سلینجر خودش یکی از همین سربازهای جنگ جهانی دوم بوده .......

نام کتاب : یادداشت های شخصی یک سرباز

نویسنده : جی دی سلینجر

نام مترجم : علی شیعه علی

نشر : سبزان

قیمت : 2000 تومان

تولدت مبارک ، فروغ جان ....

roya66813 — Sat, 05 Jan 2008 14:56:18 GMT

من در دی ماه سال 1313 در تهران متولد شده ام

خود را به ثبت رساندم .

خود را به نامی ، در یک شناسنامه ، مزین کردم .

و هستیم به یک شماره مشخص شد

پس زنده باد 678 صادره از بخش 5 ساکن تهران .

در برهه ای از تاریخ معاصر ایران، زنی قد علم کرد و بنیان گذار و پیشتاز شعر معاصر ایران در میان زنان شد. کسی که علیرغم مخالفت ها، دشمنی ها، کار شکنی ها، بد گوی ها، به راه خویش ادامه داد و پرچم دار موجی نو در میان زنان وطنش شد.
در همان مقطعی که سیستم مردسالاری به تکتازی مشغول بودند ، او توانست حضور خویش را به اثبات برساند. و با صدای رسا بگوید که من هستم.

فروغ فرخزاد بانوی شعر معاصر ایران در ژانویه 2008 به سن هفتاد و دو سالگی رسید، اگرچه جسمش با ما نیست ولی شعرش، هنرش، صدایش و یادگارش با ماست. خودش میگوید:
پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است.

سیمین بهبهانی

‏[...] دلم می خواهد راجع به او عاطفی صحبت ‏کنم. ضمیر خود را بشکافم:‏
من و فروغ در عرصه ی به شهرت رسیدن، تقریباً همزمان از زمین جوشیدیم و سبز شدیم. او با جسارت حیرت انگیز شعر «گناه» به میدان آمد و من با واقعیت تلخ شعر «نغمه ی روسپی». هر دو تازه کار بودیم. دیگران هم بودند. مثلاً خانم پروین دولت آبادی، که آن روزها، مثل امروز با چاپ و ارائه شعرش مخالفتی نداشت و خانم لعبت والا که امروز خارج از ایران به سر می برد. اما میان من و فروغ رقابتی بود. پنهان نمی کنم، جلساتی بود که ‏من و او و چندین تن شاعر و صاحب ذوق به طور ‏مستمر در آن جلسات شرکت می کردیم؛ اما ‏هرگز میان ما دو تن، دوستی برقرار نمی شد. غالباً ‏از سخنانمان نسبت به هم بوی بی مهری می آمد. ‏شاید بهتر است بگویم: رشک. نگاهمان مهربان ‏نبود. من کمی خویشتن دارتر بودم، اما او عصبی و ‏لجوج و سرسخت بود. هنوز شاید کسانی ‏برخوردهای تند ما را در محافل ادبی به یاد داشته ‏باشند. هر کدام برای خود طرفدارانی دست و پا ‏می کردیم و به عبارتی «لشکر»ی داشتیم! شوری ‏بود و هیجانی، و غالباً در پی آن جنجالی. یکی از ‏جنجال ها بر سر عزل «شراب نور» بود. آن شب ‏غوغایی به پا کردیم.‏
یک شب در مجلسی آنقدر از او رنجیدم که ‏تصمیم گرفتم دیگر نبینمش و ندیدم. با این همه ‏تطور شعرش را دنبال می کردم. گریبان خاطر ‏خود را نمی توانستم از دستش خلاص کنم. شاید ‏او هم همین طور.‏
‏[...] هیچ کس نمی دانست او- شاعری که آن همه ‏نبوغ و استعداد داشت- چگونه زندگی می کرد، ‏چرا آنقدر تندخو و عصبی بود، چرا ماه ها یا هفته ‏ها در به روی خود می بست، دردش چه بود و ‏چگونه می شد از این درد کاست. شاید ابراهیم ‏گلستان و چند تن دیگر توانسته بودند اندکی ‏یاری اش دهند؛ می گویم «شاید».‏
از: «در بارۀ ادب معاصر، گفت و شنود با ناصر حریری، ‏مجموعه ی درباره ی هنر و ادبیات، کتاب سرای بابل، 1368، ‏به نقل از: (یاد بعضی نفرات، تهران 1378)‏